De filosofische stelling van Descartes kennen we denk ik allemaal wel. Cogito ergo sum. Oftewel: ik denk, dus ik ben. Descartes vraagt zich af hoe we zeker kunnen zijn van iets. Hoe weten we zeker dat er niet een kwaadwillend demoon is die ons voortdurend probeert te bedriegen? Hoe weten we zeker dat onze zintuigen ons niet proberen te bedriegen? En met dat in ons achterhoofd, hoe kunnen we dan überhaupt iets zeker weten? Volgens Descartes is het simpele feit dat we ons dat afvragen, die twijfel, het directe bewijs dat er één ding is dat we zeker kunnen weten: dat we bestaan. Dat we zijn.

Hoe wij ons voelen, welke gedachtes de overhand krijgen zijn naar mijn mening simpelweg het gevolg van de interpretatie van interne en externe gebeurtenissen.

Als ik heel eerlijk ben, denk ik dat dat kwade demoon waar Descartes het over heeft wel degelijk bestaat. Dat kwade demoon zijn we namelijk zelf. Onze interpretaties van interne en externe gebeurtenissen vormen dat demoon. Hoe wij ons voelen, welke gedachtes de overhand krijgen zijn naar mijn mening simpelweg het gevolg van de interpretatie van interne en externe gebeurtenissen. Volgens mij zijn we met zijn allen heel erg geneigd om ons geluk en onze staat van zijn af te laten hangen van de dingen die we bereiken. Van hoe mensen ons zien. En daar ligt denk ik onze grootste valkuil. We zijn immers niet onze carrière, we zijn niet onze sociale kring, we zijn niet de dingen die wij presteren doordeweeks. Sterker nog, wij zijn niet eens ons eigen overgewicht en zelfs niet onze eigen gedachten. We zijn gewoon.

Ik ben, dus ik ben.

Comments

comments

About Laurens

Conversie Marketeer voor ConversionMob. Grote passie voor merken, nieuwe concepten en bovenal: creativiteit. Op creatieve ontdekkingsreis met de Hofspoken. Hofspook original.

Leave a Reply